Zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatek dochodowy od osób fizycznych z nieujawnionych źródeł przychodów ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.

W świetle powyższego przepisu obowiązkiem organów podatkowych jest wykazanie, jakie wydatki zostały przez podatnika poniesione i że te wydatki przekraczają wartość zgromadzonego mienia w danym roku podatkowym.  Natomiast obowiązkiem podatnika jest wykazanie, że to mienie zgromadził i że pochodzi ono z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tezę taką potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 września 2009 r. (sygn. akt II FSK 638/08).

Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 w sprawie o sygnaturze akt U 6/04 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że opłata z tytułu wydania karty pojazdu pobierana na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) w wysokości przekraczającej kwotę 75 złotych jako sprzeczna z prawem o ruchu drogowym i Konstytucją jest nienależna.
Dodatkowo postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007 roku Trybunał Sprawiedliwości WE, wydanym w sprawie C-134/07 stwierdził, iż art. 90 akapit pierwszy TWE zakazuje pobierania opłat, takich jak ta przewidziana w §1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r., która to opłata była nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego.

Oznacza to, iż osoby, które w okresie od 1 maja 2004 r. do 15 kwietnia 2006 r. uiściły opłatę w wysokości 500 zł za wydanie karty pojazdu w związku z rejestracją samochodu sprowadzonego z zagranicy mogą dochodzić zwrotu 425 zł.Kancelaria reprezentuje Klientów w postępowaniach mających na celu uzyskanie zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty.

Więcej na: karta pojazdu

W dniu 22 grudnia 2008 r. Trybunał Sprawiedliwości WE wydał wyrok w sprawie Magoora sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie. Wyrok dotyczy prawa do odliczania podatku VAT naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych na podstawie umowy leasingu.

 

W wyroku tym Trybunał orzekł, iż  prawo wspólnotowe zakazuje państwu członkowskiemu uchylenia całości przepisów krajowych dotyczących ograniczeń prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu, zastępując je przepisami ustanawiającymi nowe kryteria w tym przedmiocie, jeżeli te ostatnie przepisy powodują rozszerzenie zakresu zastosowania wskazanych ograniczeń. Przepisy wspólnotowe zakazują w każdym razie tego, by państwo członkowskie zmieniło później swoje ustawodawstwo, w sposób, który rozszerza zakres zastosowania tych ograniczeń w stosunku do sytuacji istniejącej przed tym dniem.

 

W związku z tym, że przepisy polskiej ustawy o podatku od towarów i usług, które obowiązują od dnia  1 maja 2004 r. oraz po nowelizacji od dnia 22 sierpnia 2005 r. tylko częściowo są przepisami łagodniejszymi w stosunku do tych, które obowiązywały w dacie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, przepisy te, w zakresie w jakim poszerzają zakres wyłączeń prawa do odliczenia są niezgodne z prawem wspólnotowym. Wyrok zapadł w ramach sporu dotyczącego prawa do odliczania podatku VAT naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych na podstawie umowy leasingu, dotyczy on jednak również prawa do odliczenia w przypadku:

 

- nabycia części składowych zużytych do wytworzenia przez podatnika samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony;

 

- nabycia pojazdów samochodowych innych niż samochody osobowe, mających dopuszczalną ładowność większą anieżeli 500 kg;

 

- rat czynszu i innych płatności z tytułu najmu, dzierżawy, leasingu lub umowy o podobnym charakterze tych pojazdów oraz podatku naliczonego przy nabyciu paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów.

 

Wyrok Trybunału stanowi podstawę do odzyskania nadpłaconego podatku.

W dniu 19 lipca 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego.

 

Zwrot nadpłaty przysługuje podatnikowi podatku akcyzowego, który w okresie od 1 maja 2004 r. do 30 listopada 2006 r. nabył wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy albo dokonał importu samochodu osobowego po upływie 2 lat kalendarzowych od jego produkcji, licząc rok produkcji jako pierwszy rok kalendarzowy. Podatnik taki jest uprawniony do złozenia wniosku o zwrot nadpłaty. Podatnikowi przysługuje prawo do zwrotu nadpłaty wraz z oprocentowaniem liczonym od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu, o ile złoży on stosowny wniosek o zwrot w terminie 30 dni od wejścia w życie ustawy.

 

W przypadku, gdy wysokość podatku wynika z decyzji podatkowej, podatnik uprawniony jest do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w terminie 30 dni od wejścia w życie ustawy.